Jest w tym jednak łyżka dziegciu: debiutem Telefon próbował wpisać się w laptopowo-klikowy nurt. Udało im się, oryginalnie, z klasą, a przede wszystkim zawczasu. Drugą płytą weszli w zyskującą nagle popularność estetykę w duchu Dntel – znów z powodzeniem, aczkolwiek dla niektórych byli już zbyt blisko pionierów (dla mnie – nie). Z łapaniem się na syntetyczne odświeżanie lat 80. jednak trochę się spóźnili, bo Junior Boys nie debiutowali przed rokiem, ale lat temu pięć. Od tego czasu zbyt wiele się w tym odświeżaniu zdarzyło, by relatywnie prosty przepis zrealizowany na „Immolate Yourself” zabłysnął tak, jak zrobiły to poprzednie albumy.

Ale skoro znajdujesz w niej to wszystko, co opisałeś, to wypada mi jednak pokiwać głową i przyznać im: Są ludzie, których kolejny raz zachwyciliście, dobra robota.

Zachęciliście mnie swoimi komentarzami do dania płycie drugiej szansy – jeśli i mnie zachwyci, obiecuję reckę napisać.