Przypomniałem sobie, że rolę decyzyjną spełniają u mnie recenzje filmów. W mojej lokalnej wyborczej udziela się para recenzentów Mossakowski – Felis. Ponieważ do kina chodzę 3-4 razy w roku muszę się w wyborze czymś kierować. Jeśli więc, któryś z w/w panów ocenia film na 5 lub 6 gwiazdek wtedy idę do kina :-). I jak na razie się nie zawiodłem.

Przypomniało mi się coś jeszcze: śmiejąc się trochę z recenzji „refleksyjnych”, muszę w sumie przyznać, że sam w szukam raczej dobrej „literatury”, fajnego czytadła, może nawet wariacji, byle ciekawej – niż opisu płyty jako takiego. Bo coraz częściej muzykę zna się przed przeczytaniem recenzji, i to z woli samych artystów, więc bez wydawania grosza mogę sobie sprawdzić, jak to brzmi i czy lubię. Ciekaw jestem, co to się będzie działo z rolą recenzji. Może rolę pieniędzy przejmie czas, który też szkoda wydawać na darmo, i jakoś przetrwamy.

Te obiektywne kryteria o jakich piszesz są przykładowe istotne np. dla mnie. Wiem czego słuchasz/eś, wiem, że dużo słuchasz i powiedzmy, że należysz osób, których zdanie jest dla mnie istotne. Jeśli Ty i Art.S zbombiecie równo jakąś płytę to przykładowo ja już jej do ręki inie wezmę, OK.
Ale gdy np. Anna Gacek jedzie po Keanie z góry na dół a ja przykładowo uwielbiam tę jego dziecięcą melodykę to już taka recenzje będzie dla mnie mało przydatna.
Weź po uwagę, że nie oceniam recenzji jako takiej bo Twoje recenzje są dobre i bardo dobre ale przydatność recenzji przy wyborze posłuchać / nie posłuchać. Musisz do tego przyłożyć jeszcze miarkę, że ja słucham 2-3 nowych płyt miesięcznie :-)

Metallica brzmi źle – to prawda obiektywna. To się da zmierzyć. Morrissey brzmi dobrze. (w sensie: nie ma błędu w sztuce, nie ma ewidentnych wpadek technicznych) Poprzednia płyta (produkcja: Visconti) też brzmiała dobrze. A jednak obie brzmią inaczej. Która brzmi obiektywnie lepiej?

Ale mniejsza o to. Ja z kolei wiem, że teraz napiszę coś bardzo niepopularnego, ale co robić – wolę Morrisseya solo. I nie obiecuję poprawy :-)

Oczywiście nie istnieje „obiektywna recenzja”, sam w to nie wierzę, ale wierzę w *zmierzanie* do ideału – taki matematyczny limes ;-) Niekoniecznie w potrzebę, ale w możliwość, to już kwestia wyboru autora.

Tłumaczę: jest różnica między recenzją typu „opis stanu uczuć”, typu „nie wzruszyłem się, a przy poprzednich płytach bardzo” – a recenzją próbująca ocenić, czy płyta brzmi dobrze czy nie (Metallica ostatnia na przykład brzmi źle i nie okresliłbym to jako opinię subiektywną), czy jest melodyjna (jeśli ktoś uważa to za zaletę – w popie bezwzględnie tak, w ambiencie niekoniecznie), czy twórcy twórczo wysilili się, czy raczej jadą na jednym pomyśle (Morrissey jedzie), i tak dalej.

Może powinienem to ująć inaczej – że starałem się tym razem stosować argumenty w miarę uniwersalne i powszechnie uznawane za sensowne, a nie tworzyć – jak to ujął Jerry – „prostu taką osobistą wariację na ten czy inny temat”. Czy się udało to inna sprawa.

A jutro wieczorem to sam będę rzępolił, zobaczymy z jakim skutkiem :-)