A teza o „pukadełku” moim zdaniem zupełnie się nie sprawdza. Wepchnięto Talk Talk do grupy, do której z założenia nie pasowali. I nawet nie patrzę (nie słucham) ich muzyki myśląc o ewolucji. Po prostu każda płyta jest inna i tyle. Gdyby miał podać przykład zespołu, którego ewolucja (choć to dziwne słowo) mnie rozbraja, to byłby to Genesis. Ale – to nie miejsce na takie wynurzenia.

Nie wiem, czy opowiadałem historyjkę, jak to dawno temu się trochę podśmiewałem z pewnej osoby (obecnie znanego miłośnika twórczości Stevena Wilsona zresztą), gdyż słuchała ona Talk Talk. A ja ich kojarzyłem głównie z piosenkami w stylu „Talk Talk” czy „It’s My Life”. Potem posłuchałem Colour od Spring i Laughing Stock i bardzo mi się głupio zrobiło ;).

„Amy was very productive during her stay in St. Lucia. She wrote a lot of songs, but the majority of them just aren’t hitting the mark. She seems to have ditched her trademark vintage soul sound and is now heavily influenced by reggae. Her bosses don’t think it’s a wise move to change her style so sharply and have told her that.”

Reggae złe? Przecież Island to dom Boba Marleya. Ale nawet teksty się nie spodobały:

„In the past, she’s written frequently about broken hearts and boyfriends, but this time round she’s delving into harrowing terrain.”

http://www.youtube.com/watch?v=s2BwEf8EIDo

To nawet zabawne, że już przy „CoS” pytano go o „awangardowe” skłonności i oskarżano o wydumany artyzm. Cóż, nie przepadał za dziennikarzami, udzielał wywiadów porównywalnych bodaj tylko z Dylanowymi – czyli często kończyy się hasłem „prosze wyjść!” – to i oni za nim nie przepadali :-)

Solową Gibbons lubię trochę mniej niż większość moich znajomych, ale polecić należy, poznać warto.