Komentarze do: Wywiad: Tim Hecker

Autor: B

Mon, 10 Aug 2009 17:23:29 +0000

Nic dziwnego, bo nie przypomina.

Autor: mrozooo

mrozooo — Thu, 30 Apr 2009 06:46:20 +0000

a dla mnie wywiad orzeźwiający. rzekłbym, odświeżający rodzaje relacji między rozmówcami. szkoda, że nie zapytałeś się „opowiedz coś o sobie” :>

Autor: blackdoggy

blackdoggy — Tue, 28 Apr 2009 10:03:56 +0000

Lepszy taki Hecker, czy Sigur Rós, od np. Bono :)

Autor: matziek

matziek — Mon, 27 Apr 2009 07:52:24 +0000

no cóż, chyba każdy pismak miał kiedyś taką sytuację :-) W tym przypadku nie sądzę, żeby udany koncert coś w tej kwestii zmienił. Ja z zasady wyrzucam takie wywiady ze skacowanymi muzykantami do kosza ;-)

Autor: hennessy.williams

hennessy.williams — Mon, 27 Apr 2009 07:07:25 +0000

W „I’m Not There” jest taki dialog:
- Jak wielu jest dziś protestujących wokalistów?
- Czyli ludzi, którzy protestują przeciw obecnemu stanowi rzeczy? Ilu?
- Tak. Czy jest ich wielu?
- Cóż… (pauza) Myślę, że około stu trzydziestu sześciu.

Dylana w pewnym okresie prasa irytowała ogromnie. Ale wcale mnie to nie dziwi.

Autor: Mariusz Herma

Mariusz Herma — Sun, 26 Apr 2009 17:24:48 +0000

No pewnie, ja czytając tamte „rozmowy” zawsze jestem po stronie Dylana :-)

Autor: pszemcio

pszemcio — Sun, 26 Apr 2009 17:00:03 +0000

>Bob Dylan też w latach 60. słynął z niechęci do mediów >(aczkolwiek robił wyjątki, np. dla TV).

ale też przyznasz (i widać to chociażby w „no direction home”), że pytania i rola jaką mu przypisywali na siłę dziennikarze w tamtych latach były wyjątkowo irytujące.

Autor: Mariusz Herma

Mariusz Herma — Sun, 26 Apr 2009 16:18:08 +0000

Sigur Rós faktycznie „tacy są” i w zasadzie za to ich kochamy. Bob Dylan też w latach 60. słynął z niechęci do mediów (aczkolwiek robił wyjątki, np. dla TV). Potem chyba mu się to stopniowo zmieniało.

Ale Hecker nie wydaje się tutaj ani radykałem, ani osobą, która „nie jest w tym najlepsza”. Zdarzało mi się czytać bardzo fajne rozmowy z nim, choćby ta na Pitchforku (nawet odpowiedział im na pytanie o ulubioną piosenkę – „Sometimes” My Bloody Valentine). Może np. po udanym koncercie łatwiej zastać go bardziej… ekstrawertycznym.

Autor: irmina

irmina — Sun, 26 Apr 2009 16:05:57 +0000

A mi sie podobal, jakos bardziej niz ten Dylana, ktory wydaje sie nieco na sile, na pokaz, ale moze po prostu niz znam go zbyt dobrze i jego muzyki. Sigur Ros tez wczesniej nie widzialam, ale odbior podobny do Heckera – prostolinijnosc, ‘dajcie mi spokoj, chce tylko zajmowac sie muzyka’. Zastanawia mnie tylko, co sklonilo zarowno Heckera czy Sigur Ros do wziecia udzialu w wywiadzie, skoro ten pierwszy sam przyznaje, ze ‘nie jest w tym najlepszy’, wiec zdaje sobie z tego sprawe, a sadze, ze i Sigur Ros raczej za wywiadami nie przepadaja (zalozenie, nigdy wczesniej nie widzialam/czytalam zadnego). Nie wiem tez jak duzy wplyw maja na to menadzerowie, czysta ciekawosc – jak to dziala?

Autor: pszemcio

pszemcio — Sun, 26 Apr 2009 14:09:38 +0000

he he, no lekko raczej nie było:)