01. Sigur Rós – Gobbledigook [Med sud í eyrum vid spilum endalaust]
02. M83 – Graveyard Girl [Saturdays = Youth]
03. Portishead – The Rip [Third]
04. Lykke Li – Let It Fall [Youth Novels]
05. Neil Diamond – Another Day (That Time Forgot) [Home Before Dark]
06. Erykah Badu – Soldier [New Amerykah Part One (4th World War)]
07. Antony and the Johnsons – Hope Mountain [Another World EP]
08. The Streets – Alleged Legends [Everything Is Borrowed]
09. Fleet Foxes – Blue Ridge Mountains [Fleet Foxes]
10. Amadou & Mariam – I Follow You [Welcome To Mali]
11. Julia Marcell – Night Of The Living Dead [It Might Like You]
12. Johann Johannsson – Melodia V [Fordlandia]

gb juz znikaja z anten ekranow i jezykow

jesli sie nie przypomna jesienia jakas ep-ka, moga wyleciec z podsumowan roku!

Tak sobie myślę, że jeśli przeciętny fan BB kupi Veckatimest dla barokowych wokali, albo przeciętny fan Radiohead dla kalejdoskopowych konstrukcji, to poczuje się mocno zawiedziony.

Przy pozostałych punktach – kiwam głową.

@ Maciek T. – ogólnie ponad całe narzekanie na tegoroczne hajpy w rodzaju AC czy GB (samo zjawisko) wypływa jednak radość, że obejmuje tak dobre albumy.

@ iammacio – nie słuchałem jeszcze nowego Phoenix, ale w wywiadzie chodzi im o to, że akordy durowe (major) są radosne, a ze smutkiem automatycznie kojarzą się molowe. Dlatego w Święto Zmarłych w teleexpresie zawsze puszczają Adagio For Strings Barbera. Oni niby poszli pod prąd: „We always look for some things that glue together but shouldn’t– like something sad and a major chord”. Dobrze wiesz o co chodzi, bo przecież sam pogrywasz na gitarze :-)

Nie wiem kto tak twierdzi, ale jest przeciwnie. To przez powierzchnie trzeba sie przebić, zdawałem sobie z tego sprawę za każdym razem gdy przy tym zasypiałem i za kazdym razem gdy czytałem opinie tych,co nie potrafią przesłuchać tej płyty do końca. To nie tak jak u wspomnianych Fleet foxes, których pierwszy odsłuch podaje Ci wszystko na tacy (czyli wprost mówi ci że ślicznie jest)- tu trzeba się kilku rzeczy dogrzebać. To może nie świadczy o jakichś niesamowitych komplikacjach, ale jednak o dbaniu o detal. Troszkę zmusza jednak do główkowania, nie będąc dziełem przekombinowanym. Tu przejdę przy okazji do AD 4 – intensywność – właśnie na tym polega bajka, że oni nie posługują sie takimi środkami, które ową intensywność tworzą. Oni nie przesadzają w niczym, oni w brew pozorom tonują każdy zapęd, by jakiś motyw faworyzować i nadmiernie eksponować.

Dajmy na to wokale właśnie -jest tak jak mówisz, to przy BB jest wręcz ubogie, tutaj kazdy element jest zarysowywany i nie eksponowany na maxa, ale mnogość takich właśnie delikatnie zarysowanych elementów (te pogłosy, ginące dźwięki itd) tworzy to co w przypadku tej płyty tak trudno opisać i co sprawia wrażenie bogactwa. Więc w tym sensie nie jest intensywnie, ale mi się to podoba (dla mnie też z tego powodu teoria o „emocjonalności” tego albumu jest nieprawdziwa)

Ad 2. Rozbuchane, rozdmuchane, rozdęte (wybierzcie sobie) chórki

Tu się zgadzam w pełni jesli chodzi o wokale. Z tym że to pułapka, w którą wprowadzili recenzentów sami muzycy, mówiąc w wywiadach o tych inspiracjach. Ale o harmoniach chyba tu mówić tu warto, tylko że w kontekscie współbrzmienia wszystkich dźwięków.

Ad 3. Piękne melodie – są faktycznie:)

AD 5.Freak folk – racja, ale olać etykietki

pzdrv