Komentarze do: Wzrok, słuch i czucie – o wyrażaniu siebie

Autor: Ziemia niczyja | Mariusz Herma » Blog Archive » Urlopowy The Best Of

Sat, 08 Aug 2009 23:23:56 +0000

[...] ? Spisanych w ramach dziennikarskiego rachunku sumienia 10 sposobów na zgnojenie płyty oraz krótka refleksja nad tym, jakie znaczenie dla stylu pisania o muzyce mają preferencje wzrokowo-słuchowo-czuciowe. [...]

Autor: SXWX

SXWX — Fri, 31 Jul 2009 08:46:00 +0000

znalezione dzis w ‘dzienniku’:

‘uderzeniowa dawka groove metalu zmiksowanego z melodyjnym deathem, bliska perfekcji mikstura ostrych riffów, bezlitosnych perkusyjnych blastów, wściekłego wokalu deza fafary połączonych z wpadającymi w ucho refrenami’

Autor: szubrycht

szubrycht — Fri, 10 Jul 2009 22:00:46 +0000

Ale przecież nie wszyscy (jeszcze?) korzystają z internetu i p2p :-)

Autor: Mariusz Herma

Mariusz Herma — Fri, 10 Jul 2009 16:30:12 +0000

W tzw. dzisiejszych czasach, w których słuchacz wie to, co wie (czyli wszystko), ma dostęp do muzyki taki, jaki ma (czyli nieraz lepszy niż recenzent), mam wrażenie, że najważniejszą rolą prostej recenzji jest oddanie ogólnego klimatu płyty (poza jej pochwałą/krytyką). I do tego takie właśnie naładowane świetlistością bądź fizycznością metafory nadają się idealnie.

Jestem całym sercem za słowną wybiórczością dopasowaną do przedmiotu recenzji i stąd w ogóle powyższy tekst :-)

Autor: szubrycht

szubrycht — Thu, 09 Jul 2009 20:45:21 +0000

Ciekawe, ciekawe :-) Nie kryję, żem eksmetalowiec, więc i pewnych nawyków językowych nigdy się nie pozbędę. Ale jest jeszcze inna sprawa – zupełnie świadomie wybieram te wszystkie metafory, nawet jeśli są niezbyt fortunne, bo uważam, że kiedy recenzuję jakąś płytę (niech już będzie, że metalową), więcej czytelników zrozumie, że wiosła brzmią jak batalion czołgów (heh), niż kiedy napiszę, że zespół stroi się do drop D, zamiast na przykład E standard. Moja wiedza z zakresu muzykologii jest (niestety) dość ograniczona, ale wiem, że wiedza statystycznego fana muzyki jest ograniczona jeszcze bardziej i trudno mu zrozumieć nawet różnicę pomiędzy miksem a masteringiem. Dlatego wolę pisać, że perkusja gra jak karabin maszynowy, niż plątać się w zeznaniach o jedynkach, triolach czy szesnastkach…
O Stockhausenie tak sie nie pisze pewnie dlatego, że publiczność ma na tyle wyedukowaną, że nie potrzebuje przenośni. A przynajmniej potrzebuje ich mniej :-)

Autor: Kris

Kris — Thu, 09 Jul 2009 13:07:18 +0000

Tekstów takich, jak:
„…Krótkie stresujące atonalne zderzenia dźwięków przypominających kryształowe struktury o wysoce kombinatorycznej symetrii sprawiają wrażenie, że segmenty równie szybko chwytają co transcenduje formę skomponowanej melodii…”

to w ogóle w sieci, jak na lekarstwo. W czasopismach muzycznych tym bardziej mniej. Żeby jednak nie było zbyt łatwo – w tej samej recenzji jest również takie zdanie:

” Jarrett okrutnie rozprawia się z naiwnym uchem wzdychającym do epickich niebiańskich dłużyzn z Kolonii, czyhającym na owo „już” – serię kulminacji i rozładowań – wrzucając intymne, kolorowane pluśnięcia harmonii w przewrotną grę linii kontrapunktycznych…”

Jakby dalej analizować – w jednej recenzji każdy z systemów prezentacji. Może tędy droga?

Autor: Mariusz Herma

Mariusz Herma — Thu, 09 Jul 2009 10:28:49 +0000

ArtS – myślę, że to trzeba bardziej jako zabawę traktować. Dla mnie to ciekawe, które systemy reprezentacji przeważają w danych gatunkach. Język krytyków jazzowych z językiem recenzentów metalowych można porównywać na wielu poziomach, ale to jeden z tych wdzięczniejszych. No i nie narzuca natychmiast klasyfikowania lepszy/gorszy.

Każdy to jakoś intuicyjnie czuje/dostrzega/rejestruje i spodziewa się rasowych tekstów w piśmie metalowym, a transendentalnych w Glissandzie, ale świadome przyjrzenie się zjawisku sprawia sporo radości. Szczególnie gdy w ten sposób można wyciągnąć coś z kiepskiego (w innych wymiarach) tekstu.

Autor: Marceli Szpak

Marceli Szpak — Wed, 08 Jul 2009 18:46:48 +0000

nic mi nie wychodzi z autoanalizy, patrzę na swoje wpisy o muzie i chyba słuchowośc przeważa, ale nie jestem przekonany :)

Autor: ArtS.

ArtS. — Wed, 08 Jul 2009 08:49:08 +0000

Może to zboczenie zawodowe, ale w moim odczuciu wszystkie tego typu klasyfikacje więcej zaciemniają niż odsłaniają. Zbyt dużo uproszczeń. Wszyscy jesteśmy wzrokowcami, bo żyjemy w kulturze, która uprzywilejowuje właśnie ten zmysł ponad inne. Sama idea pisania o muzyce zakłada dualizm poznający-podmiot/poznawany-przedmiot, który jest wzrokocentryczny. A język „odczuwania” to w dużej mierze spadek po romantycznym dziedzictwie, które dostarczyło podstawowych konwencji myślenia o muzyce popularnej. Chyba nigdy natomiast nie widziałem, aby ktokolwiek pisał w ten sposób o Schonbergu czy Stockhausenie. Czy to dlatego, że nie słuchają ich czuciowcy? Nie sądze. Po prostu relacja pomiędzy doświadczeniem a językiem jest znacznie bardziej złożona, niż sugerowałyby takie schematy klasyfikacyjne.

Autor: Mariusz Herma

Mariusz Herma — Tue, 07 Jul 2009 13:01:25 +0000

„cierpię”, „prowadzić” – kinestetyk :]