PS. Jak mogłem zapomnieć o takiej klasyce, jak Pizzicato Five: http://www.youtube.com/watch?v=eQzbZ18efFg !!

Mnie wchodzi taka bezpieczna egzotyka. Wiem, że nie oni wymyślili nu-jazzy, ale w środku nocy na hasło najlepsza nu-jazzowa kapela, zawołam United Future Organisation i tak mi już chyba sentyment został. Cały gatunek od paru lat się buja w bezpiecznych granicach, a Japończycy dodają do tego odrobinę swojej niecodzienności – tak jak i do hip-hopów, co mi w sumie wystarcza. Chociaż jak słucham np takich rzeczy, jak Dulcet: http://www.youtube.com/watch?v=eG9efGpUdmg
to wiem, że znowu pękła jakaś granica, że na Zachodzie nikt by nie popłynął w zestaw smooth piano z windy z nawijaczem i rozbujanym bitem, bo by go na wstępie zeżarło poczucie obciachu, tak jak mnie, odbiorcę, przy bujaniu się do tych kawałków. A oni tego nie czują, albo mają gdzieś (stawiam na drugie) – IJU czy Quasimode – http://www.youtube.com/watch?v=DjD7KOBHDyI – potrafią przecież bez wstydu zbudować zajebisty, swingujący kawałek na prostackiej partii basu, jak z Chemicals Brothers, tylko zagranej na żywo i świetnie się przy tym bawić, nie kombinować, jak biali i czarni, nie udowadniać jakiś pomysłów, wziąć z jazzu to co najbardziej przystępne, dorzucić parę współczesnych rozwiązań i pobudować płyty, których się słucha z maksymalna przyjemnością, bo są perfekcyjnie zagrane, trafiają tak, jak maja trafiać, jakoś w pełni wypełniają oczekiwania, które sobie wymyśliłem, dookoła nu jazzu, nawet jak cały czas grają na granicy ryzyka, że klisze, schematy i sprawdzone patenty. Zawsze starają się dorzucić coś swojego i w sumie za to ich lubię:)

Nie masz jednak wrażenia, że cały ten nu-jazz z Japonii jest nieco mało kreatywny, że to wszystko już było? Mnie się wydaje, że płyty definiujące to brzemienie powstały jednak na Zachodzie i Japończycy nic tu nowego nie wnieśli… co nie znaczy, że to zła muzyka, bo mi też Soil&Pimp czy IJU słucha się bardzo miło.

Żeby nie było, że tylko narzekam to kilka moich propozycji w zakresie easy-listeningu:

1) Tokyo Jihen
Zespół wspomnianej tu Shiiny Ringo, moim zdaniem znacznie lepszy od jej twórczości solowej, która jest dość nierówna.

http://www.youtube.com/watch?v=yZkDdt43SO8&

2) Seike Chiaki
A to moja ulubiona wokalistka pop – to dopiero jest „guilty pleasure” (Kahimi Karie przynajmniej później poszła w nieco ambitniejszą stronę).

http://www.youtube.com/watch?v=9iDfLP33TVk

3) Hartfield
Jeden z wielu przyzwoitych reprezentantów shoegaze z Japonii. W sumie nic wybitnego, ale sympatyczne.

http://www.youtube.com/watch?v=AJOaE07BpT8

4) Downy
Jeden z moich ulubionych zespołów alternatywnych z Japonii: mroczny, duszny i ciężkawy – niezupełnie „easy-listening”, ale i nie awangarda.

http://www.youtube.com/watch?v=GlKJ3B8nHWk&

5) Takako Minekawa
Kolejna Japonka z laptopem, najbardziej znana z utworu „Fantastic Cat”, więc tu wklejam nieco inny kawałek:

http://www.youtube.com/watch?v=57LboHngkn4

Z polecanych tu rzeczy na razie zdążyłem posłuchać tylko Asazaki Ikue i choć bardzo się zajarałem stylem śpiewania, to jednak płyta słabsza niż zaprezentowany utwór. Trochę to wszystko monotonne i czasem zdaje się, że muzyka sobie a wokale sobie… Dla mnie bardziej jako tło niż coś na czym można zawiesić ucho.

(Uwaga techniczna: niektóre komentarze pojawiały się z opóźnieniem, bo miałem ustawione moderowanie przy 2 linkach i wzwyż. Podniosę trochę).

Właśnie też miałem zawsze skojarzenie, że Japonia to extrema, wariaci, muzyka do seansów S/M i rytmicznego potrząsania batem nad plecami gołej kobiety, aż z dwa, trzy lata temu powpadały mi w ręce różne składaki z nu-jazzem, funkiem, hip-hopem i zaczęło się odkrywanie takich rzeczy, jak Soil & Pimp, Cradle Orchestra, Indigo Jazz Unit i dorzucanie ich do kategorii, o jaka fajna, wyluzowana muza (no dobra, Soil & Pimp to może trochę ekstrema też, ale inaczej:)

Z ostatnich takich dosyć łagodnych znalezisk mogę szczerze polecić Yuko Ikomę i jej mama!milk:
http://www.dailymotion.pl/video/x4qkch_yuko-ikoma-mamamilk-powdery_music

albo Smokey & Miho, czyli gitarzysta Becka z wokalistką świetnego przecież Cibo Mato udowadniają, że bossa nova, to typowo japońska muzyka:
http://www.youtube.com/watch?v=hmxgJbNWVYg

no i jeszcze guilty pleasure chodzące za mną od lat, czyli sam cukier w wykonaniu Kahimi Karie
http://www.youtube.com/watch?v=0Dbz4BpiPmU

Z polecanek w duchu tego co wyżej to cały (spory) dorobek pana zwącego się Hoppy Kamiyama: http://allmusic.com/cg/amg.dll?p=amg&sql=11:k9fixqljldfe~T4

I pana co ma Asa Chang, którym to lekko się przyjaraliśmy z Marcelim wieki temu:
http://sluchaniezabija.blogspot.com/2008/07/asa-chang.html

tego pana cudowne wideło na zachętę:
http://www.youtube.com/watch?v=M5l96bt5e9o