Komentarze do: David Sylvian, czyli zaśpiewaj mi książkę telefoniczną

Autor: Karmazyn

Karmazyn — Sat, 31 Oct 2009 16:40:40 +0000

Nie zapominajmy że to jest sztuka ambitniejsza od piosenkowej formy. Ale na tym polega piękno trudnej sztuki, że po poznaniu jej czujemy się bogatsi o pewną nową wartość. Na tej płycie jest sporo chaosu ale i równie dużo głębokich oddechów. Ta teodycea dźwięków sprawdza się wspaniale.

Autor: Tych płyt trzeba posłuchać (choć inni już to napisali) « CHACIŃSKI

Tych płyt trzeba posłuchać (choć inni już to napisali) « CHACIŃSKI — Fri, 30 Oct 2009 23:15:46 +0000

[...] to Sylvian we wkładce też z płyty na płytę coraz młodszy i piękniejszy. Zajrzyjcie do Ziemi Niczyjej po parę wypowiedzi maestro Sylviana, a na stronę “Przekroju” po recenzję autora [...]

Autor: Grindak

Grindak — Tue, 20 Oct 2009 13:55:53 +0000

Nic dziwnego, na koncu “Dead Bees on a Cake” znajduje sie przeciez jego najpiekniejsza kompozycja.

Sylviana wciagam w kazdej postaci i “Manafon” nie jest wyjatkiem. Potrzeba troche czasu i skupienia, po ktorymstam przesluchaniu plyta pieknie sie odplaca.

Autor: masowa konsumpcja kultury masowej » Blog Archive » Prostota

masowa konsumpcja kultury masowej » Blog Archive » Prostota — Mon, 12 Oct 2009 19:32:32 +0000

[...] poza Dead Bees on a Cake nie byłem w stanie zdzierżyć żadnej jego płyty do końca, a w dyskusję na Ziemi Niczyjej na temat nowego albumu wpatrywałem się, jak w przepisy na wspaniałe danie ze zdechłego kota, to [...]

Autor: Mariusz Herma

Mariusz Herma — Sat, 10 Oct 2009 21:37:00 +0000

Słucham wciąż tej płyty i to dość regularnie – aura sprzyja, a jakże – i utwierdzam się w przekonaniu, że to mocna pozycja jest. Gdyby była “jedną z gatunku”, można by marudzić, przejść obok. Ale jako okaz unikatowy – i to w czasach, gdy muzyczne wstrząsy nie zdarzają się raz na 2-3 miesiące, ale 2-3 lata – “Manafon” dostarcza wrażeń znacznie powyżej średniej.

Dla tych, którzy liczą: 5/6 (tak jak napisałem w “Przekroju”).

Autor: matziek

matziek — Sun, 27 Sep 2009 08:16:02 +0000

Już sam fakt, że “Manafon” wywołał taką dyskusję i otrzymał sporo różnych recenzji świadczy o tym, że jest to album nietuzinkowy. W niektórych momentach stanowi dla mnie idealny pomost między “piosenkowym” Sylvianem, a tym eksperymentalnym. W innych – jest to Sylvian, którego jest w stanie zrozumieć tylko drugi Sylvian. Tak czy siusiak, intryguje, a takich płyt przecież ukazuje się coraz mniej.

Autor: Mariusz Herma

Mariusz Herma — Sat, 26 Sep 2009 21:41:36 +0000

Solowej płyty Hollisa nigdy nie udało mi się docenić. Bardzo ubolewam, bo Talk Talk ciągle mi mało (pewnie po tym rozpoznaje się dobre zespoły).

Autor: cisnowiec

cisnowiec — Sat, 26 Sep 2009 17:55:23 +0000

@ Marceli Szpak
Wyliczając dalej: w prognozie pogody w Dzienniku Telewizyjnym słychać było swego czasu Tangerine Dream (z Ricochet).
Ale ja w sumie nie o tym.

Po przesłuchaniu czekam na płytę w domu i bardzo się cieszę, że to już niedługo. Na moim prywatnym poletku ulubionych płyt niepiosenkowych trzeba będzie zrobić miejsce między autorskim Markiem Hollisem a “Blemish”/”The Good Son vs. The Only Daughter: Blemish Remixes”. Te dwie ostatnie pozycje traktuję jako całość, dwie strony medalu. Przy okazji wspomnianych remiksów widać konsekwencję w drodze do “Manafonu”.

Autor: Marceli Szpak

Marceli Szpak — Sat, 26 Sep 2009 08:02:20 +0000

@ Gdyby Sylvian nie śpiewał, to przecież równie dobrze można posłuchać sobie ścieżki dźwiękowej z jakiegoś filmu o fizyce czy innej chemii, jakie (przynajmniej za moich czasów) wyświetlano w szkołach na lekcjach.

O! pierwszy akapit, który zachęca :) Głównie dlatego, że do tych programów podkładano (pewnie niezbyt legalnie) Residentsów, Can i Kraftwerka.

Autor: airborell

airborell — Sat, 26 Sep 2009 07:24:46 +0000

Mówienie o jakimś “zbliżeniu do awangardy” w przypadku Sylviana jest moim zdaniem nieporozumieniem. Przypomnę tezę, którą postawiłem bodaj w recenzji “Blemish” – twórczość DS w latach 80. i 90. to były jakby dwa niezależne nurty: jeden to były płyty “piosenkowe”, o ile je tak można nazwać, drugi to improwizacje z Czukayem czy “Approaching Silence”. “Blemish” jest tych nurtów syntezą. Faktem jest, że ten drugi nurt był gdzieś na marginesie zainteresowania publiczności, ale przecież te płyty były i analizując twórczość DS nie można ich pominąć.