Nie wiadomo, skąd się w ogóle wzięli, ale gdy trochę popytać, to co druga osoba zna i lubi, albo chociaż słyszała o.

świetny tekst ze znakomita puenta. korzystalem kiedys z pandory, ale raczej wole rzeczy ktore umozliwiaja mi samodzielne zapoznanie sie z muzyka – spotify jest pod tym wzgledem swietne bo ogranicza do minium wszelkie similarities, no i ma ta przewage ze od razu mozna sie z muzyka zapoznac zupelnie za darmo. swoja droga, chetnie bym wzial udzial w takiej sesji analizowania piosenki – to musi byc niesamowite doswiadczenie. moze trzeba taka bibke wsrod ludzi ze strawberry fields zorganizowac? hehe.

I nie da rady tu podciągnąć tej tezy o peer pressure i wspólnych kontekstach kulturowych, bo te w przypadku sąsiadów na laście (neighbours, not friends)nie istnieją – to nie są ludzie z którymi gadasz, raczej jest ci obojętna ich opinia, służą tylko jako podpowiedź, czego mógłbyś słuchać, gdybyś mieszkał gdzie indziej, miał inny bagaż doświadczeń kulturowych.

Na tej samej zasadzie zresztą działa zakładka podobnych pod wykonawcami. Jeśli się odfiltruje te oczywiste, zejdzie poniżej poziomu high similarity, to wtedy też zaczyna się trafiać na różne niesamowite nagrania i autorów. Nie demonizowałbym po prostu aż tak bardzo wpływu lastowych znajomych na to, czego słuchamy, znajomi tam są do pogadania, jak na każdym serwisie społecznościowym, muzę jednak najczęściej podpowiadają nieznajomi oraz tajemniczy mechanizm, który każe ludziom zaznaczać Baby Dee, jako podobnego do Toma Waitsa i Marylin Mansona :)

Założyciel Pandory, zdaje się nieco fanatyczny, wymarzył sobie wyeliminować wszelkie zewnętrzne wpływy skłaniające do słuchania tego czy owego – a szczególnie kolegów z forum i inne internetowe filtry. Biorąc pod uwagę popularność ich iPhone’owej aplikacji – chyba mu się to zaczyna udawać.

Bardzo (bardzo) obszerna analiza projektu tworzenia „muzycznego genomu” tutaj:
http://www.nytimes.com/2009/10/18/magazine/18Pandora-t.html?pagewanted=1&_r=2&ref=magazine
Początek można potraktować szybkim czytaniem, ciekawie robi się po wejściu na zaplecze Pandory.

Co do niesprawiedliwych dla pewnych gatunków statystyk, przypomniało mi się coś wyczytane niedawno w sieci:

„I worked a regular Saturday shift in a record store a friend managed. There were usually three staff members working a shift, and we’d alternate „picks” for the CDs we played on the store’s stereo system.

I usually opted for indie rock while my co-worked often picked rap. It didn’t take long for me to realize I was losing out in terms of percentage of time for my selections, as my picks usually lasted less than 45 minutes, while the rap albums were all an hour plus.”

Ale właśnie last jest doskonałą maszynką do tego, żeby sobie na własne potrzeby badać, co wpływa na słuchanie takich, a nie innych dźwięków ‘tu i teraz’, perfekcyjnie się nadaje do sprawdzania, jak bardzo w gruncie rzeczy niespontaniczne są te nasze wybory, dla mnie jest na przykład źródłem nieustannego zadziwienia, bo dobitnie pokazuje, że czego bym nie słuchał ‘na bieżąco’, to i tak są określeni wykonawcy, pewne albumy, które wracają w tych samych okresach czasu, z dokładnością co do dnia, czy tygodnia, choć zawsze myślałem, że wybieram spontanicznie, układając sobie plejlisty głównie po linii meteopatycznej (co mi już Szanowny Gospodarz wytknął:). Samo zliczanie ile czego nie jest aż tak istotne w tym serwisie (głównie z powodu wymienionych już wad), ale te odkrycia z serii co i kiedy pozwalają np na jakieś próby eksperymentowania ze swoimi przyzwyczajeniami, na sprawdzanie jak dana płyta brzmi po wyrwaniu z kontekstu, w który sami ją uprzednio wpakowaliśmy, czasami z wynikiem takim, że całkiem znany album słyszy się zupełnie na nowo.