Simon Reynolds rozpisał się na temat tarapatów rapu i jak zwykle rozpisał się ciekawie, choć z pewną satysfakcją muszę stwierdzić, że wyprzedziłem go dostępną już online “Przekrojową” analizą. Mniejsza o to, że obu nas zainspirował cytowany Sasha Frere-Jones z “New Yorkera”, bo jego z kolei o trzy lata wyprzedził Nas singlem “Hip-Hop Is Dead“.
. Nosaj Thing – Drift (Alpha Pup)
Artur zmobilizował mnie do podsumowania elektronicznych doświadczeń ostatnich tygodni. Więcej będzie hybryd, bo takie lubię najbardziej, co zresztą sugeruje tytuł bloga. A poza tym w ostatniej dekadzie to hybrydy posuwają sprawy do przodu. Wreszcie muzyka spotkała się z motoryzacją.
Gdybym miał wprost odpowiedzieć na to pytanie o klimatyczną elektronikę, to poza wiosennym The Field (ciągle się broni) poleciłbym dość jednoznaczne stylistycznie Nosaj Thing. Jak z kolei swoim pseudo sugeruje nieznany z nazwiska “muzyczny modulator”, do zwykłych rzeczy – w tym wypadku melodyjnych, niespecjalnie pogłębionych, lekko zrytmizowanych ambientów – podchodzi na swój własny, odrobinę nietypowy sposób.
Tą nietypowością jest ciepłota brzmienia (przeciwieństwo The Field), ale nie taka, jak na drugiej selekcji Aphexa. Raczej jak u Boards of Canada. Co za tym stoi? “Organiczne” sample, archaiczne syntezatory, łagodne perkusjonalia, którym chwilami (“Voices”) bliżej do Afryki niż do laptopa ze świecącym jabłuszkiem. Rzecz tłumaczy pochodzenie – Alpha Pup to wytwórnia sercem oddana hip-hopowi, a nie elektronice.
W kategorii: nieradykalna, nieodkrywcza, odrobinę kiczowata, umiarkowanie ambitna i przyjemnie towarzysząca elektronika – “Drift” sprawdza się, a melodie czynią swą powinność i zapadają w pamięć. Najodważniej NJ poczyna sobie w “Coat of Arms”, najszybciej chwyta w “IOIO” – oba są na MySpace. Jest tam też remiks “Reckonera” Radiohead, znośny.
. Fuck Buttons – Tarot Sport (ATP)
A to już jest płyta absolutnie nietowarzysząca, za to kryterium klimatyczności spełnia z zadatkiem. Kilka razy próbowałem przy “Tarot Sport” czytać albo pisać i za każdym razem kończyło się na gaszeniu światła. Fuck Buttons, czyli Andrew Hung i Benjamin Power, mają jeden pomysł na muzykę, ale pomysł dobry.
Brzmi to tak, jakby połączyć przesterowane, shoegaze’owe podkłady M83 i brzmieniowe fluktuacje Animal Collective z najbardziej dosadną stopką Underworld. Mówię o dłuższych, transowych, wręcz rave’owych utworach typu “Surf Solar“, bo dwa krótsze “Rough Steez” i “Phantom Limb” przynoszą bardziej wymyślną inżynierię dźwięku. Pozostałe to kompletne dziesięciominutówki z odpowiednio przydługim wstępem, stopniowym zagęszczaniem tła i rytmu, i tak przez kolejne stadia napięcia aż do kulminacji jak w najlepszych eksplozjach post-rocka (albo i techno).
I jeszcze klejnot w koronie tego królestwa repetycji: o ile zwykle wszystko trzyma tempo, a akordy elegancko zmieniają się, kiedy kreska taktowa nakazuje, o tyle w przedostatnim “Space Mountain” sprawiają wrażenie, jakby się… ociągały. Taki dźwiękowy odpowiednik złudzenia optycznego: w głowie słyszymy już zmianę, a ona następuje sekundę później. Celne.
. Bibio – The Apple and the Tooth (Warp)
Stephen Wilkinson to mistrz syntezy i człowiek wszechstronnych talentów, który próbuje pisać niepiosenkowe piosenki, nieelelektroniczną elektronikę, eksperymentować bez ryzyka utraty kontaktu ze słuchaczem. Obiektywnie: udaje mu się to znakomicie. Subiektywnie: jak dla mnie nie wystarczająco dobry ani w śpiewaniu, ani w komponowaniu, ani w produkcji, więc mieszanka jest mdła.
Na drugą płytkę dla Warpa wrzucił tylko cztery oryginalne utwory, a reszta to remiksy: klimatyczne (Wax Stag, czyli Rob Lee z Friendly Fires), destrukcyjne (Clark), chilloutowe (niejaka Leatherette), a “Haikuesque” brzmi tutaj jak utwór Hood. Ile głów, tyle podejść, a mówiąc precyzyjnie – osiem. Czyli raczej składak niż płytka Bibio. Jeśli ktoś lubi bryki, to znajdzie tutaj streszczenie kilku ważniejszych nurtów ostatnich lat. A “Dwrcan” w wersji Eskmo pozostawia oryginał daleko w tyle. Jednak remiksy mają miewają sens.
. Freeland – Cope (Marine Parade)
Dałem się przekonać wysokiej ocenie na Metacritics, tyle że zapomniałem zerknąć, z recenzji jakiego pochodzenia wyliczyli średnią. Adama Freelanda, który mimo breakbeatowej etykietki wygląda mi na miłośnika użytkowego techno, najwyraźniej nie interesuje automatyczny parkietowy sukces, jaki dałaby mu przyzwoicie brzmiąca łupanka. I dobrze.
Zamiast tego próbuje podciągnąć gatunek pod coś większego – jeszcze lepiej. Tyle że stosuje w tym celu środki podobne do tych, jakimi muzykę rockową próbowano uszlachetniać w latach 70. Może to wpływ sceny kalifornijskiej, dla której porzucił Londyn? W każdym razie symfoniczne podejście do elektroniki kiepsko się sprawdza. Za to mamy mnóstwo syczących dźwięków – w sam raz do posłuchania na komórce.
. Bike for Three! – More Heart Than Brains (Anticon)
Chociaż płyta z końca wiosny i choć częściej podpada pod tak (zabawnie) zwany alternatywny rap niż pod elektronikę, to piszę, bo projekt ledwie się zaczął, a już zapowiada się spektakularnie. No i miało być o hybrydach.
Kanadyjczyk Richard Terfry, czyli Buck 65 rapuje od 15 lat i jest w tym tak świetny jak Scroobius Pip. Belg Joëlle Phuong Minh Le, który rozsądnie posługuje się niezbyt rozsądnym pseudonimem Greetings from Tuskan, robi bardziej elektroniczne niż hiphopowe podkłady i na moje ucho jest w tym lepszy niż Dan le Sac. Nawet się nie spotkali – wystarczyło Myspace. I dzięki niemu Buck 65 po niezbyt udanym związku z Warnerem wraca do Anticonu.
Ogólnie rzecz biorąc, impreza równie ponura co okładka, muzycznie tak zakręcona jak te wszystkie pseudonimy, nazwy i tytuły, ale zadbana na obu poziomach: wokalnym i instrumentalnym, więc nie szkodzi jej wybiórcza koncentracja uwagi. Jak choćby cLOUDDEAD czy inna Anticonowa gwiazda – 13 & God (The Notwist + Themselves), Bike for Three! dla konserwatywnych hiphopowców będzie w 100% niestrawne. Reszcie da szansę na znalezienie w tym roku czegoś dla siebie w rapowanych rejonach muzyki. Do testowania polecam “All There Is to Say About Love“.
Z rzeczy bardziej ambientowych, dobrze akompaniuje codzienności “Choral” Mountains, o którym Bartek wszystko już napisał. Podobnie “Riceboy Sleeps” Jonsi & Alex – najsłynniejszy islandzki falset tutaj milczy i otrzymujemy coś w rodzaju wstępów/podkładów Sigur Rós. Wynudziła mnie za to “Tumma” Vladislava Delaya. Zamysł ciekawy – podejść do laptopa z jazzową swobodą – w praktyce okazuje się potwierdzać, że pewna liniowość i powtarzalność jednak elektronice służy. A we fragmentach bardziej konwencjonalnych za dużo jak dla mnie brzmienia, a zbyt mało muzyki.
• Przyznaję, że nigdy nie byłem fanem tego zespołu. (Także: “Nigdy nie byłem w stanie pojąć fenomenu tego zespołu” i podobne).
• Przyznaję, że mam problem z tą płytą. (I z pomysłem na recenzję też).
• [....] po raz kolejny udowadniają, że… - potrafią pisać piosenki, należą do najbardziej utalentowanych bandów rockowych na Wyspach, jeszcze niejednym mogą nas zdziwić, itd. (Ciekawe skąd przekonanie, że w byciu muzykiem chodzi o udowadnianie).
• Cztery lata kazali nam czekać… (Może i wam kazali).
• Na tę płytę czekaliśmy z prawdziwą niecierpliwością. (Może i czekaliście).
• O tym albumie wiele słyszałem, jeszcze zanim wpadł mi w ręce. (Hmm, recenzja jest przeterminowana?).
• Trzecia studyjna płyta post-rockowców z Islandii… (Egzamin z Wikipedii zaliczony).
• Mimo młodego wieku ma już na koncie 87 milionów sprzedanych płyt. (No to nikt nie zauważy, że nie przeczytałem recenzji i nie kupiłem jeszcze jednego egzemplarza).
• Prawdziwi fani powinni natychmiast zaprzestać czytania tej recenzji. (Będzie się działo!)
• Zaczyna się od… – czasem oryginalnego “trzęsienia ziemi”, czasem od “dźwięków zgoła niepozornych”. (Na szczęście opisowych recenzji jest coraz mniej – głupio recenzentom wykładać coś, co czytelnik zna od miesiąca).
• Tytuł płyty mówi o niej prawie wszystko. (Czasem bez “prawie”, ale wtedy to już wzorcowe samobójstwo).
• Fanom gatunku tego zespołu przedstawiać nie trzeba. (Ale reszcie czytelników na pewno, więc jednak łaskawie opowiem o tym i owym).
…bo ktoś już to zrobił.
Pokrewne: 10 sposobów na zgnojenie płyty i Bartka Chacińskiego “ulubione” słowa.
Za www.fdm.net.pl (dzięki czujności Macia):
“W związku z ciężką sytuacją dystrybucujną, postanowiliśmy bezpłatnie rozdać płyty wszystkich artystów będących pod skrzydłami FDM. Jest to symbol naszego sprzeciwu wobec polskiego oraz światowego przemysłu muzycznego, napędzanego w większości przypadków pieniędzmi, tępotą, wulgaryzmami i seksem.
Rozdanie całego nakładu nagrań symbolizuje nasze wyzwolone od materializmu podejście do sztuki oraz fakt, iż stawiamy przekazywanie swojej treści fanom muzyki, na pierwszym miejscu.W czasach, w których nie będąc potentatami w dziedzinie chłamu, nie jesteśmy w stanie liczyć na pomoc od “tych z góry”. W czasach, w których wyrazy niezależne, niekomercyjne, wolne od korupcji i układów, są synonimami wyrazów biedne, niezauważalne, słabe i gówniane.
W tych właśnie czasach postanowilismy rozdać bezpłatnie naklady płyt, aby móc w ten sposób dotrzeć do szerszego grona słuchaczy i aby to co dobre i piękne, a niekoniecznie zaspokajające masowe potrzeby, na długi czas nie zniknęło w podziemiu.
Premiera płyt – 23 listopada. Płyty można bezpłatnie zamówić na naszej stronie w e-sklepie oraz będą one rozdawane na koncertach zespołów“.
Nie mogę się doczekać, aż pomysł podchwyci Blue Note.
Pomocy, bo obie płyty The Field zabiegałem prawie na śmierć.
No to mamy komplet. O ile zestawienie najlepszych albumów dekady Pitchforka pokazało klasyczny amerykocentryzm, a podobna lista “Uncut” była zwyczajnie rasistowska, o tyle setka dekady NME bije wszelkie rekordy.
Nie dość, że (jak sugeruje ilustracja) jest biała jak śnieg z bodaj czterema czarnymi płytami (to nawet lepsze niż The Strokes, The Libertines, Primal Scream oraz Arctic Monkeys w pierwszej czwórce), wąska gatunkowo (jak tu pytać o world music, skoro ledwie załapał się hip-hop albo cięższe odmiany rocka) i anglofilska (już wolę amerykocentryzm, bo nie jest równoznaczny z gitarocentryzmem), to jeszcze “NME” zupełnie nie zauważa dokonań płci pięknej w być może najlepszej dekadzie dla kobiet od czasów śpiewów plemiennych ku czci Matki Natury.
To jest o tyle ciekawe, że od lipca naczelną “NME” jest Krissi Murison, pierwsza kobieta na tym stanowisku w prawie półwiecznej historii pisma. Bo chociaż zwycięzców wybrało “gremium złożone z muzyków, producentów, dziennikarzy i szefów wytwórni”, to przecież ich też ktoś musiał wybrać.
10. Radiohead – In Rainbows
9. The Streets – Original Pirate Material
8. Interpol – Turn On The Bright Lights
7. Arcade Fire – Funeral
6. PJ Harvey – Stories From the City, Stories From the Sea
5. Yeah Yeah Yeahs – Fever To Tell
4. Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not
3. Primal Scream – XTRMNTR
2. The Libertines – Up The Bracket
1. The Strokes – Is This It
Brian Eno i Steven Johnston debatują o innowacjach i okolicznościach im sprzyjających przy okazji premiery nowej książki tego ostatniego. Godzina i 16 minut, ale nie tylko o tym, jak odkrycie kawy doprowadziło do rewolucji technologicznej. Jest i o muzyce.
Johnston kilka miesięcy temu popełnił też na łamach “Time’a” zacny tekst o Twitterze.
Billboard:
Speaking of New York, what do you think of critics claiming that the Big Apple isn’t holding its weight in terms of the genre these days?
Rakim:
New York is kind of all over the place with its sound right now. Overall, I think the substance of hip-hop is a little shallow and I think listeners and consumers realize that. We need to get back to a little more consciousness — to the essence of hip-hop, not just partying and negativity.
Żałuję, że trafiłem na tę wypowiedź już po tym, jak wydrukował się tekst o trzytorowym wygasaniu hip-hopowego ognia (w nowym “Przekroju” z psychodeliczną okładką; polecam ilustracje Andrzeja Wieteszki).
Za to przy okazji Marcin Flint sprzedał mi album “Troubadour” K’Naana. Głupio trochę, że człek z Somalii przypomina Amerykanom, jak się robi hip-hop, ale ktoś musi.
. Lisa Mitchell – Wonder (Scorpio/Warner/Sony)
Skoro wiosną wyznałem, że zadurzyłem się w 21-letniej dziewczynie, to nie będę teraz ukrywał, że szara jesień przywiała mi kolejne dziewczę. I to ledwie 19-letnie…
Całe szczęście, że posłuchałem przed czytaniem. I chodzi nie tylko o mało obiecujący wiek, ale też o fakt, że największym dotychczas wyczynem medialnym Lisy Mitchell było przebicie się do finału australijskiego “Idola”, co załatwił jej niespecjalnie ekscytujący występ, a w finale było niewiele lepiej. Ostatecznie zajęła 6. miejsce i to mogła być najszczęśliwsza przegrana w jej życiu. Bo gdyby trafiła pod opiekę specjalistów od karier, to stanęłoby na kolejnym telewizyjno-radiowym muzaku. A tak skleciła w domowym zaciszu “Wonder”, debiut więcej niż “obiecujący”, rzecz wiosennie* pogodną i młodzieńczego wdzięku pełną.
To piosenki: zwrotki, refreny i w zasadzie nic więcej. Do tego kompozycyjnie banalne: od żelaznego 8/8, najlepiej bez synkop, aż po irytująco prymitywne pianino (aczkolwiek nie aż tak irytujące, jak na otwarciu “Far” Reginy Spector). Lisa wygrywa serca melodiami, urokiem własnym i głosem z gatunku niezwykle zwykłych. W połowie utworów jest skromną, kruchą dziewczynką – tym zresztą (prócz urody) urzekła “Idolowych” jurorów i widzów. W innych radośnie bawi się aranżacjami: proto beatbox, cymbałki, harmonijki, jakieś gwizdy. Tylko chwilami robi coś z większym rozmachem, ale wtedy zostawia w tyle wszystkie Florencje i inne maszyny – przykładem oblane katebushowskim pogłosem “Pirouette“.
Jeśli zajrzycie na MySpace, obejrzycie teledysk “Coin Laundry” i posłuchacie tego, co pod zdjęciem powyżej, to będziecie mieć dość dobre wyobrażenie o potencjale tej 19-latki, bo upubliczniła swoje najlepsze kawałki. Ja trochę na kredyt adoptuję ją do rodziny moich ulubionych żeńskich głosów, która w tym roku poszerzyła się już o wspomnianą na wstepię Laurę Groves z Blue Roses.
Lisa ma o jedno drzewko mniej od Laury, ale nie szkodzi, bo jest dopiero sadzonką. *W Australii mają teraz wiosnę, szybko wyrośnie i zakwitnie.
Wyciągnięte z badania przygotowanego przez theleadingquestion.com na tegoroczne targi Midem, czyli największy spęd biznesowomuzyczny. Ciekawe tylko, w ilu z tych przypadków za deklaracjami idzie faktyczne słuchanie. Informacji o widełkach wiekowych niestety brak.
