Ale zaskakująco niska ocena jak na Allmusic, bo ostatnio walą samymi czwórkami i piątkami nawet przy najgorszych gniotach. Podejrzewam, że w trosce o stosunki z majorsami.

naturalnie mówię o przyjemności słuchania..

cóż, jesteśmy zdani na sumienia artystów ;)

My pewnie powinniśmy się zająć raczej pytaniem, czy mamy wystarczająco dobry powód, by słuchać (danej) muzyki. Bo od miałkiego słuchania biorą się miałkie płyty, zaspokajające miałki popyt :-)

Oczywiście sprawa jest bardziej skomplikowana, co słusznie wydobywasz swoimi pytaniami. Bo np. są ludzie, którzy autentycznie się wzruszają przy oglądaniu takich filmów. I co wtedy? Kto ma oceniać? Na pewno nie większość, bo to właśnie jest dyktat rynku. Elita intelektualna, która czyniła to przez dość długi okres historii kultury zachodniej, dawno już się rozpadła i przy obecnym obiegu informacji raczej nie ma szans na powrót do dawnej funkcji. Jedyna możliwość to chyba: każdy na swój własny indywidualny użytek. Dlatego piszę, że ja nie potrzebuję muzyki dostatecznie dobrej, ale zjawiskowej, a kryterium wynika oczywiście z tego, co w życiu słyszałem, kiedy, etc. To, jak inni ludzie słyszą muzykę pozostanie chyba jedną z nierozwiązanych tajemnic wszechświata.

Oczywiście niedoskonałość jest niezwykle ważna dla doświadczenia sztuki, ale przecież mi nie chodzi o dehumanizację i wyeliminowanie wszystkich usterek. Chodzi raczej o pewną postawę, zarówno twórczą, jak i odbiorczą; o gotowość poniesienia ryzyka transgresji. Inaczej brzmi niedoskonałość, który płynie z nieudanej próby osiągnięcia czegoś wielkiego, a inaczej niedoskonałość, która jest po prostu rezultatem miałkości. Inaczej mówiąc: „musi istnieć dobry powód zaistnienia danej muzyki”.

Kwestia dążenia do ideału wywodzi się jeszcze z Antyku więc niekoniecznie musi mieć coś wspólnego z rynkiem, podobnie jak z „patologią”, ale to na tyle skomplikowane i filozoficzne problemy, że lepiej ich tu nie rozstrząsajmy. :)

Oczywiście w ten sposób sankcjonujemy największy szit, bo zawsze ktoś się znajdzie. Ale może tak właśnie powinno być, przy braku narzędzi obiektywnej oceny.

Poza tym w rozmaitych dziedzinach życia (w tym wszelkich odcieniach sfery prywatnej) „dobrze” wystarczy, a ściganie się z ideałem uważane jest za patologię (a szczególnie rezygnowanie z dążenia, jeśli ideał jest nieosiągalny). Czemu w muzyce tylko przełomowe, dziejowe miałoby się liczyć? Pościg za optimum kojarzy mi się z rynkiem, a nie ze sztuką, która gdzieś tymi wszystkimi niedoskonałościami oddycha.

No i być może – w zasadzie jestem tego pewien – dzięki przeciętniakom rozpoznajemy nieprzeciętnych. Stephen King radził pisarzom-aspirantom, by regularnie czytali złą prozę.

„Jeśli chcesz wydawać płyty, bez względu na to, czy jesteś muzykiem, czy prowadzisz wytwórnię płytową, czy jedno i drugie – musisz mieć dobry powód powstania każdej z nich. Nie wydawaj ich tylko dlatego, że są OK, albo tylko dlatego, że chcesz sprawdzić co myślą o nich inni ludzie. Ukazuje się naprawdę zbyt wiele dostatecznie dobrych płyt, a tych znakomitych wciąż za mało. Dąż do stworzenia czegoś wielkiego kiedy tylko to możliwe. Nawet jeśli się nie uda, lepsze to niż wydanie kolejnej porządnej płyty.”

Bardzo mi się to sposobało. Uświadomiłem też sobie, że znacznie bardziej cenię artystów, którzy są w stanie podjąć to ryzyko, nawet jeśli rezultat nie jest dla mnie zadowalający. Weźmy ostatni Portishead – nie cenię jej muzycznie, ale sam fakt, że nagrali TAKĄ płytę sprawia, że patrzę na nią przychylniejszym okiem, niż na Massive Attack, którzy poszli drogą bezpieczną, zapraszając (za) dużo uznanych postaci i tworząc „dostatecznie dobrą płytę”.

No a cecha „nie będzie się do niej wracać” nie dotyczy (dzisiaj?) maksimum kilku płyt rocznie, czyli kilkudziesięciu z całej minionej dekady.

Ja nie oczekuje od MA żadnego przełomu, bo generalnie mało przywiązuję się do nazw i staram się nie postrzegać muzyki tylko przez pryzmat autorski/biograficzny. Przeważnie jednak, gdy wkładam płytę do odtwarzacza oczekuję, że będzie spójna, równa, intrygująca, trzymająca w napięciu od początku do końca. O „Heligoland” tego się powiedzieć nie da. To płyta, która ma momenty i jest dobrze zagrana/wyprodukowana, a to dla mnie mało. Czterech gwiazdek bym nie dał. Wracać do niej też nie będę, bo wolę posłuchać np. zeszłorocznej King Midas Sound.