Rozmowa Andrzeja Cały z Kendrickiem Lamarem, a konkretnie luźna wzmianka o Polsce, natchnęła mnie do sprawdzenia, co też zagraniczni raperzy mówią o naszym kraju. Okazuje się, że za bardzo nie mówią.

W całej bazie Rapgenius słowo Poland występuje zaledwie 11 razy. Z tego cztery trafienia…

My dough’s a bit longer, my flow is just slaughter
My wrist look like frozen Poland Spring water

…dotyczą wody mineralnej Poland Spring butelkowanej w miejscowości Poland w stanie Maine. Pozostaje trafień siedem.

The Weeknd bez wątpienia operuje pojęciami geograficznymi w goszczącym go „Crew Love” z ubiegłorocznej płyty Drake’a. Polskę wymienia aż trzykrotnie:

Light-skinned chick, first flight from Poland
A whole lotta friends, first flight from Poland
A whole lotta cash coming straight from Poland, why?

[Cause they loving the crew]

Rapgenius podpowiada, że Weeknd lubi polskie dziewczęta, bo te lubią poimprezować – i tutaj któryś z internautów załączył adekwatną fotę dwóch pań z CinCinem na ustach. W ostatnim wersie rozchodzi się jakoby o przemyt narkotyków. To mnie trochę dziwi, bo gotówka płynęłaby w takim wypadku raczej w przeciwnym kierunku.

Najbardziej zaskoczyło mnie jednak zinterpretowanie wersu drugiego jako aluzji do… Katastrofy smoleńskiej: „Abel is Canadian, and propably he knows lots of Polish people who immigrated to Canada he just simply showed compassion” – tłumaczy anonimowy użytkownik.

Po jeszcze cięższy kaliber sięgać ma Fabolous w „I’m Getting Money”:

Local nigga, you never been to Poland have you?
So you couldn’t judge me if you was holding gavels

Nigdy bym nie zgadł, o co się rozchodzi, ale w sukurs znów przychodzi lepiej poinformowany fan. Otóż wyjaśnia, że Fabolous odwiedził kiedyś Auschwitz i getto krakowskie, czemu zawdzięcza głębię wejrzenia w omawiane sprawy (=co robi się z kasą). Nie wiem, ile w tym prawdy, ale Fabolous faktycznie zatytułował wcześniej swój debiut: „Ghetto Fabolous”.

Raz wspomniał o nas sam Raekwon, na samym początku „Box in Hand” z debiutu Ghostface Killah. Jak zauważono w pewnej fascynującej dyskusji, już w połowie lat 90. „RAEKWON MOWI ZE KTOS POZUJE NA POLSKICH HASTLEROW I THUGOW A NIMI NIE JEST”. Tak to wygląda:

Flexed out, Flinstone style
Your crimi-nal pen pal kidnapped Loud, jetted the
Mosyin, posin for them niggas up in Poland

Polskie trunki propsuje tymczasem Dom Kennedy. Uznaje je za atrybut prawdziwego mężczyzny w zremiksowanej wersji „Ridin’ Roun Town” Caseya Veggiesa (i tak przy okazji wracamy do Kendricka):

Everywhere I’m going, girls be so excited
I went to your showing, no hoes got invited
Come put out the beat, that shit got ignited

My vodka’s from Poland, I’m not the politest
I might grab your ass, I know you finn’ to like it

Pewien żal względem Polski pojawia się w nostalgicznym „Fireworks”, w którym 17-letni wówczas D-Pryde rapował o przedwczesnym dojrzewaniu oraz tęsknocie. Tęsknota i żal wynikają między innymi z faktu, że:

My girls up in Poland for the summer and its messed
Cause it feels like every night I’m left to suffer in my bed

Co wypada uznać za niezłą reklamę naszych walorów turystycznych. Dla odmiany J.Cole kojarzy Polskę niestety wyłącznie z tym, z czego należy się wyrwać:

Look bitch I’m hot enough to melt a snowman
Ey pack your bags mama we gettin the fuck up outta Poland
Cause I’m programmed for the dough 

I jest jeszcze najmniej poważny w tym towarzystwie Genghis Khan. Ten prawdopodobnie uważa Polskę za kraniec Europy albo nawet świata, bo tak wspomina o nas w pojedynku z Królikiem Wielkanocnym:

From Poland to Korea
I ravaged the land
Now my DNA’s in dudes
From New York to Japan

Tyle. Rapgeniusa można obszukać jeszcze pod kątem słowa „Polish” i rezultaty okażą się bardziej obfite, ale nawet częściej nie będzie chodziło o kraj, a o wypolerowany czasownik. Chociaż w przypadku klasyków z Boogie Down Productions nie ma najmniejszych wątpliwości:

In the 30′s and 40′s a drug dealer wasn’t black
They were Jewish, Italian, Irish, Polish, etc. etc
Now in 90 their live’s a lot better
They’ll sell you a sweater, a pair of pants cold hearted
But first sellin drugs and killin people is how they started

.

.
W powyższej zapowiedzi Lauryn Hill wymienia się i wytłuszcza dokładnie tyle samo razy, co tę porównywaną, równie dobrą i podobnie wplatającą ciepłe soulowe wokalizy. A dalej występują jeszcze Black Thought i Ms. Dynamite (bo dali się namówić), Adele, Cee Lo Green i Amy Winehouse (bo ich producenci dali się namówić), no i znowu Erykah Badu i Lauryn Hill – w towarzystwie Ayo i Skye z Morcheeby (których fanów styl Nneki z pewnością zachwyci).

Może by tak przemianować festiwal na Gdańsk Pogrubia Muzę? W każdym razie tekst rozszedł się już po sieci w liczbie 1590 egzemplarzy (stan na 14:40).

Co zbiegło się z wiadomością, że „Clive Deamer, perkusista grupy Radiohead, na kilka dni przed światową trasą koncertową zespołu zagra projekt Portishead Jazz realizowany w Warszawie przez Erę Jazzu”. Zauważmy, że Deamer współnagrywał debiut Portishead i grał ten materiał na scenach wszelakich. Gdy Radiohead postanowili wypożyczyć go w tym roku, pisano, że dołącza do nich „perkusista Portishead”. Ale może to wszystko przez zbieżność -headów.

.

.

.

HipHop/R&B label Tuf America filed the lawsuit against all members of the Beastie Boys on May 3, just one day before member Adam “MCA” Yauch died from cancer on May 4. (AllHipHop)

.

Brian Eno
David Byrne
David Bowie
Frank Zappa
Chuck D
Robert Fripp
Steven Wilson
Jace Clayton (DJ/rupture)
Daniel Martin-McCormick (Mi Ami, Ital)
Björk
Steve Albini
Amy Klein (Titus Andronicus)
Trent Reznor
Saul Williams
Matt LeMay (Get Him Eat Him)
Carrie Brownstein (Sleater-Kinney, Wild Flag)
Travis Morrison (The Dismemberment Plan)
John Darnielle (The Mountain Goats)
Paul D. Miller (DJ Spooky)
Brian Cook (Russian Circles)
Martin Clark (Blackdown)
Wojciech Waglewski i syn
Afrojax
 +cały ten jazz

Tyle w kwadrans!

.

Znajomego z liceum wspomina Sasha Frere-Jones →

.

.

Ja słucham, ty słuchasz, ale coraz rzadziej słuchamy. Technologia wpędziła melomanów w skrajną samotność. Teraz postanowiła to jednak naprawić.

Serwis Turntable.fm zapewnił sobie darmową promocję we wszystkich zakątkach internetu zainteresowanych muzyką cyfrową w chwili, gdy pokój dla programistów odwiedził Mark Zuckerberg. Oprócz założyciela Facebooka w tym samym wirtualnym klubie muzycznym widziano między innymi producenta muzycznego Diplo, rapera Taliba Kweli, a nawet gwiazdora literatury science-fiction Neila Gaimana. Turntable.fm musieli odwiedzić także Lady Gaga oraz Kanye West, skoro rozważali zakup udziałów w serwisie. Na podobny pomysł wpadł portal streamingowy Spotify. Proponował, że przejmie całe przedsięwzięcie za okrągłe 40 milionów dolarów. Gdy jego szefowie spotkali się z odmową, część pomysłów po prostu skopiowali.

Nie wymagało to wiele zachodu. Istotą Turntable jest jedynie to, że pozwala wielu osobom równocześnie słuchać tej samej piosenki. I ewentualnie dzielić się wrażeniami w czasie rzeczywistym. Turntable usiłuje więc symulować emocje, jakich doświadczamy na koncercie, w klubie czy na domowej potańcówce, na którą goście przynoszą własną muzykę. Tak samo internauci zebrani w (niezliczonych) pokojach Turntable przejmują po kolei obowiązki didżeja. Reszta zalogowanych gromadzi się pod sceną jako rysunkowe awatary. I tak jak to bywa na prawdziwych imprezach – każdy ma prawo wyrazić zdanie na temat prezentowanej muzyki. Jeśli propozycje spotykają się z aplauzem, didżej pozostaje za gramofonem. W przeciwnym razie ustępuje miejsca kolejnym śmiałkom.

Każdego miesiąca Turntable odwiedza około 150-250 tysięcy osób. A to niejedyny adres, pod którym można spróbować tzw. słuchania społecznego. Listening Room czy Outloud.fm to kolejni pionierzy trendu uważanego obecnie za najbardziej nowatorskie zjawisko w branży muzycznej. Nowatorskie, mimo że odwołuje się do sentymentów, przypominając nam o jednej tylko rzeczy: kiedyś zwykliśmy słuchać razem.

Czytaj dalej →

.

It is interesting to note that many of the most heavily weighted edges are between cities in different countries and which speak different languages. For example, London, Birmingham, Brighton, and Bristol, have a much stronger follower relationship with Oslo and Stockholm than with each other.

Similarly, Cracow and Warsaw do not follow each other, rather their strongest edges point to German and Scandinavian cities.
. 

Z pracy akademików na temat geograficznego przebiegu prądów muzycznych, która bazuje na bodaj 153 cotygodniowych raportach Last.fm o tym, czego słucha się w 200 miastach świata. Można zgłębić pełną treść dokumentu lub sięgnąć po opracowanie.

.