Hypnotic Brass Ensemble @ Palladium

Za młodu nie znosiłem dwóch piosenek Petera Gabriela: “Sledgehammer” oraz “Big Time”. Takie nagromadzenie dęciaków było dla mnie wyzwaniem porównywalnym z bajkami Kaszpirowskiego. Oj, gdyby ktoś zabrał mnie wtedy na koncert Hypnotic Brass Ensemble.

relacja →

Fine.




8 komentarzy

  1. jakwyzej pisze:

    Ten koncert byl niesamowity. Relacja zdecydowanie trafiona. Mialem tylko mieszane uczucia w zwiazku z elementami striptizowo-podrywowymi, ale w sumie cieplo bylo a panie fajne, wiec trudno sie dziwic. Natomiast naprawde mnie zdziwilo, ze wszyscy (chyba poza perkusista) palili. Nie wiedzialem ze da sie grac na czyms detym i popalac w przerwach.

  2. Mariusz Herma pisze:

    Nie bez powodu jazz kojarzy się z zadymioną knajpą :-)
    Nawet jeśli nie wszyscy dęci własnoustnie palili, to biernie nawdychali się aż nadto.

  3. SZ pisze:

    Chłopaki nabrali scenicznej ogłady. Gdy grali rok wcześniej w Hard Rock Cafe w Warszawie było chyba jeszcze bardziej żywiołowo, ale może odczucie to wynikało z tego że sala w HRC mniejsza.

    Po Palladium kręcił się Pan Adamiak. Może w takich wykonawcach jak HBE szuka formuły na odświeżenie Warsaw Summer Jazz Days?

  4. […] być może jest tak, jak pisze Mariusz, że HBE w dużej hali przy­wozi ze sobą show z cyklu “gwiazdy rocka” — nie wiem, nie […]

  5. Mariusz Herma pisze:

    Kręcił się też – ten sam co na Nowej Muzyce? – przedziwny człek w hełmofonie z zainstalowanymi halogenami i kamerą.

    HBE jako frakcja miękka WSJD – jestem za.

  6. Marceli Szpak pisze:

    @ przedziwny człek w hełmofonie z zainstalowanymi halogenami i kamerą.

    Emma Pak (http://www.emmapak.eu/) – tak robią materiały promocyjne i video

  7. Mariusz Herma pisze:

    Szkoda, myślałem że jakiś sympatyczny odpał.

  8. Marceli Szpak pisze:

    nieno, XXI wiek, wszystko, co fajne i spontaniczne jest już z góry przez kogoś opłacone i ma właściwa metkę :)

Dodaj komentarz