Klikanie klasyki

Pianista iPartytura

Mam stronę na Facebooku, której nie założyłem, a na YouTube są moje utwory, chociaż nie mam pojęcia, kto je tam powrzucał. W zasadzie większość mojego dorobku można znaleźć w internecie w tej czy innej postaci.

Znalazłem nawet nagrania mojej młodzieńczej kapeli punkowej z lat 80., których nie mam we własnej kolekcji.
.

Sprawdziłem, jak muzyka poważna radzi sobie w internecie. A radzi sobie znakomicie i postęp nie omija nawet opornych, jak pokazuje przykład cytowanego powyżej Pawła Mykietyna. No a młodsi partyturowi odnajdują się w sieci nie gorzej niż laptopowi.

.

Fine.




4 komentarze

  1. fripper pisze:

    Od czasów późnego liceum chciałem zgłębić się w świat “poważnej” muzyki. Cały czas brakowało mi jednak kogoś, kto by mnie wprowadził, pożyczał płyty, tłumaczył. Nie doczekałem się, ale z odsieczą przyszedł internet i radykalnie poszerzył mi horyzonty muzyczne (a właściwie wszelakie). Ciągle mnie to cieszy i napawa entuzjazmem. Łapię się na tym, że w ciągu ostatniego pół roku słuchałem chyba nawet więcej “poważnej” niż jakiejkolwiek innej i coraz bardziej wsiąkam.

    Sieć + zmiana podejścia do tego typu muzyki tak ze strony instytucji, kompozytorów, wykonawców, jak i publiczności. Pozbycie się pewnych narosłych zbędnych nawyków i odhermetyzowanie tego światka, które od kilkunastu lat się powoli dokonuje (a które postuluje chociażby Ross) sprawiają, że przed “muzyką poważną” bardzo ciekawe czasy. Nowe i chyba lepsze:)

  2. Agnieszka pisze:

    Fripper, popieram i zgadzam się z tym co napisałeś.:)

  3. Mariusz Herma pisze:

    Piękne świadectwo. Najbardziej podoba mi się przepaść pomiędzy Twoją końcową konstatacją, a poglądami dominującymi w tzw. środowisku filharmonicznym. Nie dalej jak tydzień temu czytałem kolejne requiem dla poważki:
    http://www.slate.com/articles/arts/culturebox/2014/01/classical_music_sales_decline_is_classical_on_death_s_door.html

    A przecież będzie tak samo, jak z resztą muzyki. Okołomuzyczna infrastruktura obumiera, muzyka odżywa.

  4. wieczór pisze:

    ” Cały czas brakowało mi jednak kogoś, kto by mnie wprowadził, pożyczał płyty, tłumaczył.”

    też nie miałem nikogo takiego, ale przeczytałem “reszta jest hałasem” alexa rossa i poważka przestała być dla mnie terra incognita.

Dodaj komentarz